Mens of Voorwerp, allemaal hetzelfde?

Wanneer men aan kinderen of volwassenen met een autisme spectrum stoornis een opdracht geeft vergt dit al hun aandacht en volle concentratie. Om beter op de opdracht te kunnen focussen stellen mensen met autisme het onderwerp van de opdracht volledig centraal in hun aandacht. Hierdoor zijn zij meer bezig met het onderwerp van hun opdracht dan met de mensen die rondom hen zijn. Het centraal stellen doen zij om andere invloeden uit te sluiten en betere focus te krijgen.
Door zo te handelen ervaren de mensen in hun omgeving dit zeer dikwijls als onverschilligheid ten opzichte van hun persoon, meer nog voelen zich respectloos behandeld. De omgevingsmensen van iemand met een autisme spectrum stoornis doen er best aan om zich zo snel als mogelijk te informeren over hoe iemand met autisme de wereld en de sociale interactie ervaart en welke de sociale beperkingen zijn in de communicatie.
Die zekere "gevoelloosheid" van de mens met autisme is nochtans zeer noodzakelijk, zoniet onmisbaar om aan het leven het hoofd te kunnen bieden, zijn gedachten te kunnen ordenen en zich vooral te kunnen concentreren op de taak waar hij/zij mee bezig is. En ja, het multi-tasken is echt een mythe. Ondertussen is al meer dan voldoende bewezen dat multi-tasken helemaal niet kan, ook niet voor mensen zonder autisme. 

Inzicht geven en Burn Out krijgen

Kinderen met autisme moeten zo snel als mogelijk en als doenbaar inzicht krijgen in hun verschillen in denkwijze. Het begrijpen van hun eigen beperkingen is een groot voordeel om verder aan de slag te kunnen. Op deze manier krijgen mensen met autisme meer inzicht in sociale situaties.
Ouders zijn de eerste verzorgers die deze noodzakelijke informatie aan hun kind met een autisme spectrum stoornis moeten geven. Dit kan een zeer vermoeiend proces zijn.
Wanneer ouders geen inzicht hebben met welke beperkingen hun kind geconfronteerd wordt begrijpen zij hun kind niet. Zij zullen als ouder niet of slechts met moeite hun eigen gedrag ter discussie stellen. Zij zullen het gedrag van hun kind interpreteren als opzettelijk tegen henzelf gericht in plaats van het gedrag te zien als sociaal beperkt gedrag waar hun kind zonder hun hulp niet veel kan aan verhelpen.
Wanneer ouders de bereidheid hebben om inzicht te verwerven in de sociale beperkingen van hun kind zullen zij hun kind daadkrachtig kunnen helpen om zich een weg in onze maatschappij te banen. Dit is echter geen gemakkelijke taak. Deze ouders zullen zich nooit "vrij" voelen in hun hersenen. Het lijkt alsof mensen met autisme de hersenen van hun verzorgers "binnendringen" omdat deze constant beroep op hen doen. Een fysische en psychische burnout kan dan ook het gevolg zijn.
Als ouder moet men niet alleen bereid zijn de sociale beperktheid van het kind te aanvaarden en er inzicht in te verwerven. Het is cruciaal dat ouders eveneens zichzelf op de eerste plaats verzorgen en nauwlettend de grenzen van hun eigen kunnen niet overschrijden. Beroep doen op beroepsmatige bijstand voor hun kind is allerminst een teken van zwakheid vanwege de ouders maar is vooral een uiting van de betrachting van de ouders om hun kind met autisme alle hulp te geven die voorhanden is.