Diagnose: een Oplossing?

Vaak moeten ouders een lange zoektocht ondernemen om duidelijk te weten te komen wat er met hun zoon of dochter aan de hand is. Wanneer dan een diagnose is gesteld en ouders uiteindelijk weten dat het niet hun schuld is dat hun kind "zo" doet volgt er meestal een verwerkingsperiode en verdriet. Verdriet omdat hun kind een autistische stoornis heeft en omdat de diagnose zoals meestal "te laat" is gesteld. Opluchting echter ook omdat zij uiteindelijk nu aan een oplossing kunnen werken.
Kinderen met een autistische stoornis moeten gepaste begeleiding krijgen en leren om met hun sociale beperking om te gaan. De kern van hun probleem is de ik-anderdifferentiatie en hier bestaat geen medicatie voor. Autisme heeft een dermate uitgebreide impact en is in zulke mate verweven met alle mogelijke gedragingen van de mens dat het slikken van een "wonderpilletje" niet van toepassing is. Integendeel, inzicht in de toestand van het kind met autisme is de eerste bouwsteen waarop opvoeding en aangepaste hulp kan verankerd worden. Dit inzicht is niet alleen noodzakelijk voor de omgevingsmensen maar geldt evenzeer -in de mate van het mogelijke- voor de persoon met een autisme spectrum stoornis zelf.
Medicatie kan enkel gegeven worden in de rand van het kernprobleem (depressie, slaapproblemen, woede aanvallen, hyperactiviteit, teruggetrokken gedrag, enz).

Inzicht geven en Burn Out krijgen

Kinderen met autisme moeten zo snel als mogelijk en als doenbaar inzicht krijgen in hun verschillen in denkwijze. Het begrijpen van hun eigen beperkingen is een groot voordeel om verder aan de slag te kunnen. Op deze manier krijgen mensen met autisme meer inzicht in sociale situaties.
Ouders zijn de eerste verzorgers die deze noodzakelijke informatie aan hun kind met een autisme spectrum stoornis moeten geven. Dit kan een zeer vermoeiend proces zijn.
Wanneer ouders geen inzicht hebben met welke beperkingen hun kind geconfronteerd wordt begrijpen zij hun kind niet. Zij zullen als ouder niet of slechts met moeite hun eigen gedrag ter discussie stellen. Zij zullen het gedrag van hun kind interpreteren als opzettelijk tegen henzelf gericht in plaats van het gedrag te zien als sociaal beperkt gedrag waar hun kind zonder hun hulp niet veel kan aan verhelpen.
Wanneer ouders de bereidheid hebben om inzicht te verwerven in de sociale beperkingen van hun kind zullen zij hun kind daadkrachtig kunnen helpen om zich een weg in onze maatschappij te banen. Dit is echter geen gemakkelijke taak. Deze ouders zullen zich nooit "vrij" voelen in hun hersenen. Het lijkt alsof mensen met autisme de hersenen van hun verzorgers "binnendringen" omdat deze constant beroep op hen doen. Een fysische en psychische burnout kan dan ook het gevolg zijn.
Als ouder moet men niet alleen bereid zijn de sociale beperktheid van het kind te aanvaarden en er inzicht in te verwerven. Het is cruciaal dat ouders eveneens zichzelf op de eerste plaats verzorgen en nauwlettend de grenzen van hun eigen kunnen niet overschrijden. Beroep doen op beroepsmatige bijstand voor hun kind is allerminst een teken van zwakheid vanwege de ouders maar is vooral een uiting van de betrachting van de ouders om hun kind met autisme alle hulp te geven die voorhanden is.